Waarom liever laatste levensfasemediation dan nalatenschapsmediation
Beide vormen zijn nog niet zo heel erg bekend, maar erg waardvol wanneer door trubbels en kwesties er geen harmonie is, niet tijdens de laatste levensfase maar ook niet daarna.
Soms (misschien is vaak een beter woord), doen mensen aan struisvogelpolitiek en denken ze: dat zoeken ze na mijn dood maar uit.
En als de nabestaanden er dan niet uitkomen wordt het of een juridische weg, of men kiest voor mediation. En mediation is dan lastig, mensen hebben totaal andere belevingen van gebeurtenissen uit het verleden. Wanneer je dan een gemeenschappelijk belang hebt om dingen op te lossen, dan kan mediation daar veel in betekenen. Indrukwekkende, maar zeker verhelderende gesprekken volgend dan. Maar wanneer het gemeenschappelijk belang, en dat is meestal de persoon die dan intussen overleden is, er niet meer is, dan is dat lastig. Mensen houden dan sneller “hun poot stijf”, “zetten hakken in het zand” en vaak volgt dan de juridische weg, lang en duur.
Wanneer je kiest voor mediation voor overlijden, dan zijn betrokkenen veel meer bereid om tot een oplossing te komen, waarbij dan degene die zich in de laatste levensfase bevindt daar nog de vruchten van plukt. En na overlijden plukken de nabestaanden daar ook de vruchten van.
Familieruzie na overlijden komt veel te vaak voor, soms al tijdens de afscheidsperiode, en dat kan voorkomen worden door eerder stappen te zetten. Mediation inzetten is daar één van!
Dus denk daar eens over na, wanneer je nu denk: ze zoeken het straks maar uit.
